Wykładowcy

W roku 2026/2027 zaproszenie do współpracy z Warszawską Szkołą Ekumeniczną przyjęli:

 

Kazimierz Bem – doktor habilitowany historii, pastor ewangelicko-reformowany, absolwent Yale Divinity School. Od 2011 r. proboszcz First Church in Marlborough (Congregational) UCC, od 2026 r. redaktor naczelny „Jednoty”. Prowadzi badania w zakresie historii kalwinizmu w Polsce i Europie Środkowo-Wschodniej.

Ostatnia publikacja: „Kalwinizm w Rzeczypospolitej Obojga Narodów 1548–1648. Kościoły i Wierni” (2025).

 

 

Konrad Buzała – absolwent filologii klasycznej (Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu) oraz teologii (Chrześcijańska Akademia Teologiczna w Warszawie i Wyższe Baptystyczne Seminarium Teologiczne); doktorant w Szkole Doktorskiej ChAT oraz słuchacz Teologicznego Studium Licencjackiego na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Prowadzi badania w zakresie wyznaniowego zróżnicowania interpretacji źródeł dotyczących roli biskupa Rzymu we wczesnym chrześcijaństwie. Jego zainteresowania naukowe obejmują historię Kościoła i patrologię.

Wybrane publikacje: „Obraz protestantyzmu kształtowany przez polskie nowe media”, w: „Tożsamość, religia, tolerancja”, red. Przemysław Chmielecki, Mateusz Wichary, Warszawa 2020; „Kanon Starego Testamentu. Terminologia, historia badań i ich aktualny stan”, „Rocznik Teologiczny” 67 (2025).

 

Jacek Kempa – duchowny Kościoła Rzymskokatolickiego (archidiecezja katowicka), doktor habilitowany teologii, profesor Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach, dziekan Wydziału Teologicznego (od 2020 r.). Członek Towarzystwa Teologów Dogmatyków (wiceprezes 2011–2017) oraz Europejskiego Stowarzyszenia Teologii Katolickiej; konsultor Komisji Nauki Wiary Episkopatu Polski. Stypendysta Exzellenzcluster „Religion und Politik” Westfalskiego Uniwersytetu Wilhelma w Münster (2023). Prowadzi badania w zakresie soteriologii średniowiecznej i współczesnej, antropologii teologicznej i hermeneutyki teologicznej.

Wybrane publikacje: „Konieczność zbawienia. Antropologiczne założenia soteriologii Anzelma z Canterbury”, Katowice 2009; „Zbawienie wobec historii. Próba teologicznej rehabilitacji pojęcia utopii”, „Er(r)go” 36 (2018); „Krytyczne funkcje teologii w perspektywie przyszłości”, „Studia Nauk Teologicznych PAN” 16 (2021); „Freedom and the Dilemma of „Autonomy – Theonomy”, „Verbum Vitae” 44 (2026).

 

Sławomir Pawłowski – prezbiter Kościoła Rzymskokatolickiego, pallotyn, doktor habilitowany teologii. Kierownik Sekcji Ekumenizmu Instytutu Nauk Teologicznych Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II. Konsultor i sekretarz Rady Konferencji Episkopatu Polski ds. Ekumenizmu oraz sekretarz Polskiego Forum Chrześcijańskiego. Prowadzi badania w zakresie katolickich zasad ekumenizmu, historii ruchu ekumenicznego, teologii pentekostalnej i ekumenicznych dialogów doktrynalnych.

Wybrane publikacje: „Zasada hierarchii prawd wiary”, Lublin 2004; „Katechizm Kościoła Katolickiego w ekumenicznej perspektywie dogmatycznoteologicznej”, Lublin 2012; „Nowe Kościoły Charyzmatyczne – charakterystyka i aspekty ekumeniczne”, „Rocznik Teologiczny” 67 (2025) z. 2; „Ekumenizm w świetle procesu synodalnego w Polsce (2021–2024)”, „Studia Oecumenica” 25 (2025).

 

Doroteusz Sawicki – duchowny Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego, absolwent Prawosławnego Seminarium Duchownego w Warszawie, Wyższego Seminarium Duchownego w Jabłecznej oraz Moskiewskiej Akademii Teologicznej w Siergijewom Posadie; doktor nauk teologicznych w zakresie historii Kościoła. Wykładowca Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie (od 1995 r.); w latach 1999–2013 pracownik Katedry Teologii Prawosławnej Uniwersytetu w Białymstoku. Referent ds. ekumenizmu diecezji warszawsko-bielskiej (od 1999 r.) i dyrektor Prawosławnego Metropolitalnego Ośrodka Miłosierdzia ELEOS (od 2005 r.). Autor ok. 120 publikacji naukowych i popularnonaukowych.

Wybrane publikacje: „Hierarchia prawosławna w okresie międzywojennym”, „Elpis” (2006); „Problemy Kościoła prawosławnego w Polsce w okresie międzywojennym”, „Rocznik Teologiczny” (2014); „Studium Teologii Prawosławnej Uniwersytetu Warszawskiego i jego »teologiczni spadkobiercy«”, „Elpis” (2018); „Język jako narzędzie budowania wspólnoty”, „Rocznik Teologiczny” (2025).

 

Jerzy Sojka – doktor habilitowany teologii ewangelickiej, profesor Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie (prodziekan Wydziału Teologicznego), wykładowca Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Przewodniczący Komisji ds. Relacji Ekumenicznych Rady Światowej Federacji Luterańskiej i członek jej Komitetu Wykonawczego; przewodniczący Rady Instytutu Badań Ekumenicznych w Strasburgu. Prowadzi badania w zakresie historii i teologii reformacji luterańskiej XVI w. oraz teologii ekumenicznej.

Wybrane publikacje: „Widzialne Słowo. Sakramenty w luterańskiej Księdze Zgody”; „Stawanie się wspólnotą. Wieczerza Pańska jako nota ecclesiae w publikacjach Światowej Federacji Luterańskiej”; „Czytanie Reformatora. Marcin Luter i jego pisma” (t. 1–2); „Reformacja” (t. 1–3, wraz z Łukaszem Barańskim).